Mijn weg naar rouwbegeleiding begon niet in de schoolboeken, maar aan de frontlinie. Vijftien jaar lang werkte ik in de uitvaartwereld als moderator en begeleider. Ik stond in de aula’s, aan de ziekenhuisbedden en aan de keukentafels op de meest rauwe momenten van iemands leven.
Ik heb alles gezien: van de verstilde schoonheid van een tachtigjarig huwelijk tot de verwoestende chaos van een plotseling verlies door een noodlottig ongeval.
Mijn vader was mijn leermeester. Hij leerde me dat humor en nuchterheid de broodnodige zuurstof zijn in de kamer van verdriet. Hij begreep dat je soms keihard moet lachen om de absurditeit van de dood om daarna weer te kunnen huilen. Die nuchtere blik is mijn kompas geworden. Ik geloof niet in 'mooi praten'. Ik geloof in de waarheid, hoe ongemakkelijk die soms ook is.
Naast mijn jaren in de uitvaartsector, ben ik me gaan verdiepen in wat er gebeurt als de wereld weer stil wordt. Persoonlijke ontwikkeling, mindfulness (MBSR) en diepe innerlijke reizen (zoals ceremonies en meditaties) hebben mijn blik verruimd.
Deze ervaringen hebben me geleerd wat het betekent om echt 'aanwezig' te zijn. Om niet direct te willen troosten of fixen, maar om simpelweg te blijven staan naast iemand die door een storm gaat.
Ik zie mezelf als een tolk. Ik vertaal de fysieke spanning in je lijf, de onzichtbare lijnen in je familie en de chaos in je hoofd naar een taal die weer hanteerbaar wordt.
Mijn achtergrond geeft mij een unieke combinatie: de harde praktijkervaring van de uitvaartwereld en de zachte, bewuste aanwezigheid uit mijn persoonlijke groei. Ik ben de brug tussen de wereld die doordraait en de wereld die stilstaat.
Ik ben David. Ik loop graag een eindje met je mee.